Amaro Mio!

Een paar weken geleden werd ik er in Lecce weer aan herinnerd; maaltijden in Italië zijn altijd meer uitgebreid dan wij in Nederland gewend zijn. Verschillende gangen met pasta’s, kazen, groentes, vlees en vis volgen elkaar af en worden bekroond met een zoet dessert. Het is dan ook niet vreemd dat zodra de laatste borden zijn afgeruimd, een fles met de ene of andere digestivo op tafel wordt gezet, een drank die de maag wat geruststelt na een uitgebreid diner. Zo drink ik dan ook graag Amaro, een digestivo die ontstaat door distillatie van een grote verscheidenheid aan kruiden en specerijen.

Italië kent talloze Amari die worden gebrouwen volgens een -vaak strikt geheim- recept. Per regio worden er andere kruiden en fruitsoorten gebruikt, afhankelijk van wat er groeit en wat men kan produceren, zodat elke regio zijn eigen typische Amaro heeft. De basis van het drankje wordt gevormd door een mengsel van kruiden als salie en rozemarijn, wortels, fruit, bloemen en andere ingrediënten – alles van artisjokken, kruidnagel en honing tot sinaasappelschil. De toevoeging van karamel zorgt voor de karakteristieke gouden kleur.

350px-SomeAmari

Een exotisch drankje

Het drankje kent een lange geschiedenis; van de Oude Grieken en Romeinen, via de middeleeuwse kloosters naar de specerijenhandel. In de Oudheid zag men wijn als digestief en men zou hieraan honing, kruidnagel en andere kruiden hebben toegevoegd, waardoor een kruidig en bitter drankje ontstond. Rond het jaar 1300 begonnen middeleeuwse kloosters met het brouwen van geneeskundige elixers, op basis van gedroogde kruiden uit de kloostertuinen. Op hun handelsroutes waren Italiaanse kooplui gestuit op een aantal nieuwe exotische voedingsmiddelen als thee en specerijen, die ze mee terug namen naar Italië. Herbalisten en monniken gebruikten deze nieuwe en vreemde kruiden voor hun elixers die men gezond achtte voor het lichaam en de algehele gezondheid.

Nog steeds bereiden en verkopen een aantal kloosters in Italië Amaro en andere kruidenbitters op basis van middeleeuwse recepten, maar ook veel Italiaanse families maken hun eigen home-made Amaro, waarvan ze het recept van generatie op generatie doorgeven. In restaurants zie je altijd een paar flessen van deze digistivi achter de bar staan. En als ik op reis ben in Italië neem ik als het even kan een flesje Amaro mee, maar een tijd geleden kwam ik ook een hele lekkere likeur tegen die je in Nederland kan verkrijgen; Amaro Mio.

Amaro Mio

Amaro met een verhaal

Het mooiste is echter dat er ook een verhaal achter deze Amaro schuilt. Het drankje wordt geproduceerd door de familie Inga, die al sinds 1832 de lekkerste grappa en likeur maakt. Zo rond het jaar 1900 vond Gaetano Inga uit Noto op Sicilië een oud boekwerk met hierin het recept van een kruidenelixir dat door een Kapucijner monnik genaamd Stanislao was bereid. Op basis van dit recept maakte Gaetano een likeur van niet minder dan 22 kruiden- en wortelsoorten. Hij tekende zijn recept op in een boek dat nu nog steeds de basis vormt van het huidige bittere drankje. Men gaf het de naam Amaro Mio, dat natuurlijk is afgeleid van amore mio.

Laat een reactie achter!